Залуу нас чи бүү гунигла

Залуу нас чи бүү гунигла
Зах нь харагдахгүй орчлон
Нараар эхэлдэг
Залуу нас чи бүү гунигла
Зангирсан гомдлын учир
Ганцхан инээмсэглэлийн үнэгүй байдаг
Залуу нас чи бүү гунигла
Замын тоос нь цэцэгний үнэртэй
Замилангийн заяагаа би
Чамаар л чимдэг
Залуу нас минь чи бүү гунигла

Даашинзны минь өнгө

Урт удаан мэт
Богинохон амьдарна
Өөртөө таалагдсан
Даашинз урлах гэж
Салхин торгыг
Санааны утсаар
Оройжин мэтгэлээ
Урласан гоёлоо
Өмсөөд
Өөрийн чинь өмнүүр
Ихэмсэг алхахад
Чи түүнийг минь олж харахгүй
Уруулаас минь зөгий шиг
Янаглалын бал хайна
Өмсгөлийг минь юу ч үгүй ураад
Нүглийг адаар биетэй учирна

Хэзээ чи
Даашинзний минь өнгө
Цэв цэнхэр болохыг
Хээлсэн утас нь хайр болохыг
Орчлонд би хүн биш
Гэрэлт гуниг болохыг
Ойлгох бол гэж бодоод
Олохгүй л суунаа
Олохгүй ч болов уу даа...

Салхи саваагүй болохоор
Би санахаас чинь өмнө
Цэцгэн дэлбээнд шүүдэр болоод
Наранд арилна, цагаа ирэхэд

Заяад

БИ ч гэсэн
Навтсаар биеэ хулдаад л
Намайг хаа авчраад хаячихваа гэж бодоод л
Цоорхойгоор нь орчлонг хараад л
Цочоод л цочоод л
Цочиж уйлаад л
Сэтгэлээ амар амгалангаа л
Сэмээрхэн
Хүнд мэдэгдэлгүй залгичихсан

Алган дээрхээ би Алдчихаж болохгүй

Үл тэмтрэгдэм
Үхлийг
Алган дээрээ тавиад
Амьсгалаараа дулаацуулахуй
Харь газрын тунгалаг биет цантаад
Хаа нэгтээ дотроос нь
Үе үе гэрэл очтох нь
Үүрээр их олон хүн...
Алган дээрхээ би
Алдчихаж болохгүй
Амьсгалд минь цантсан гэрэлт бөмбөлөг
Ахиад хэзээ очтох
Ай би хааш зайлах...

Чоно бүргэдийн хүүд

Дурлаад хэрэггүй ээ чи надад
Сэтгэл минь яг энэ салхи шиг тогтворгүй
Цэцэг цэцгийн үрийг цуглуулж цацахгүй ээ
Цээжинд чинь би намрын навчсыг л шууруулж үлдээнэ
Бүүдгэр орчлонгийн хэмжээст цаг хугацаанаас өмнө
Буцаж яваа зүрхийг минь битгий хайрла
Бүргэдийн далиа гунигт харцанд минь дүрж
Битгий надад хоргод доо залуу минь
Чив чимээгүй энэ хорвоогийн амтанд
Чамаас өмнө би дурлаж гутаад ханачихсандаа
Цөлийн чоно шиг зүрхний чинь ирийг
Цөхрөлөөр мохоохоос айгаад байнаа
Битгий дурла надад
Бие минь цуурай дурлал чинь цуурай
Чихэнд шивнэсэн үгсийг зүрх сонсохгүй
Чиний надад дурласныг он цаг ойлгохгүй ээ
Зүрхээ цууртал санаа алдаад хэрэггүй
Залуу насыг чинь би үрмээргүй байна
Гунигтай хуримлаж ганцаардалтай амрагласан би
Гараас чинь хөтлөөд сэтгэлийг чинь хуурмааргүй байна

Хуучин амраг зүрх цохин
Хэнзхэн ганцаардлын шархыг сэдрээж
Зүүрмэглэж байсан сүнсийг үймүүлж
Зүггүй бодлыг сэтгэлд цацхуй нь
Үдшийн энэлэн...
Үлэмжит бүсгүй үсээ задгайлж
Үүгээр түүгээр догдлон гунхах
Намрын навчин гунигаа сарниаж
Нанчид сөгнөх шөнөөр айсуй нь
Шөнийн энэлэн...

Лаа шиг бадамлах
Лаа шиг урсах
Сэтгэлүүд...

Үлдсэн харуусал

Чи минь яагаад шувуу болоод нисчихэв ээ ?
Чиглээд ниссэн тэнгэр чинь жаргалтай харагдав уу?
Чамд тоглосон хайрын минь аялгуу уйтай санагдав уу ?
Чанга тэврээд шивнэсэн үгс чинь хаврын салхинд хийсчихэв үү?
Чамд зориулсон шүлгүүд минь тоосонд дарагдсан дэлбээ мэт өнгө алдана
Чилсэн зүрх минь чиний хойно сүрэгээсээ төөрсөн ангир мэт гуниглана
Чиний тулгасан чамгүй хорвоод утга учир минь сүрэглэн одоход
Чанадын хол чиний бараа хоосонтой нөхцөн үгүй болмуй
Гэлээ ....
Чимээгүй л одсон чиний хойноос
Чилсэн зүрхэндээ уянга татуулсаар
Орь ганцаардлаар давалсан нулимсан нуураар хань хийсэн
Оройд нь гэгээ татсан уул болж хоцорлоо

.........

Өлөн цагаан тоосны
Өчүүхэн биетэд хувилж
Өөр хаашаа ч биш
Тэнгэр өөд замхарч
Сартай хамт
Тэндээс чамайг ширтэж
Санан энэлэн
Намайг бэдрэхийг чинь
Хармаар...

Амьдрал үхлээс гашуун

"Амьдрал гэдэг - чихээ тагласан ч нулимсны цуурай сонстох, нүдээ аньсан ч ув улаан ертөнц үзэгдэх..."

Айж байна би өөрөөсөө
Ард минь дагах сүүдрээс
Урдаас тосох цаг хугацаанаас айж байна

Айж байна би амьдралаас
Амьд атлаа үхэгсдээс
Алтан дэлхийг хөнөөгсдөөс
Ахуйд ялагдсан сүнснээсээ айж байна
Айж байна энэ их гэрлээс
Амь орсон алт мөнгө
Алаг нүднээс гялалзах
Атаа хорслын очноос айж байна
Айж байна энэ улаан ертөнцөөс
Улаан нүд, улаан гар, улаан хүслүүдээс
Биегүй зүрх, зүрхгүй бие
Байхгүй хоосонд бүтээсэн бүхнээсээ айж байна
Айж байхдаа би .......
Амьдрал үхлээс гашууныг амталж байна

Би дуртай

Сүүн зам татуулсан бодлын гэгээн зүг рүү
Шүлгэн хэмнэл мөрлөн сэтгэлээрээ зорчих дуртай
Сүсэг бишрэлдээ найдан үйлээ үнэн болгох гэж
Сүүдрийн хөшгийг хаасан наранд адислах дуртай

Өнөөдрийн хэлсэн үгний үнэ цэнийг мэдрэх гэж
Үнэн худлыг дэнслэх цаг хугацааг хүлээх дуртай
Ашид бэлгэдэх олзыг гадагш гаргахгүй гэхдээ
Алгаан бусдад дэлгэлгүй атгаж явах дуртай

Хайр энэрэл дагуулсан цагаан замын эх рүү
Халуун үгсийг тэрлэн зүрхээрээ аялах дуртай
Хараа хол амьдралд заяа тэгш яваг гэж
Хайнгадуухан аялсан ч гэлээ бүтэн дуулах дуртай

Хувиршгүй сэтгэл тээсэн хайртай хүнийхээ зүрхийг
Хуудуу үгсээр хэмлэлгүй дотогшоо залгилах дуртай
Хувь заяа доголонгүй тэнцвэр хөлтэй явах гэж
Хундага дүүргэсэн дарсыг хоёронтоо хөнтрөх дуртай

Өөр ертөнцийн хүн

Өөдөөс минь гунигтай ширтэх
Өөр ертөнцийн хүнтэй ярилцаж хонолоо
Өрөвдмөөр ч юм шиг үгийг нь сонслоо
Өдөр биш шөнө л байдаг гэнэ тэр ертөнцөд нь

Харанхуйд бэдчиж бусад нь чимээгүй амьдардаг гэнэ
Харин тэр гунигт хүн нарыг л хайж явдаг гэнэ
Хязгаар эцэсгүй урт аянд хэсүүчилсэн ч
Хайсан эрэл нь үнэнд биш үлгэр домогт л байдаг гэнэм

"... Харц чинь яг л цог шиг юм
Хайж яваа нар минь юм биш байгаа... " гэж гунигтай инээмсэглэсээр
Харь ертөнцийн хүн явахаар бослоо
Хачин их ганцаардал дунд үлдмээргүй байнаа би

Хүлээгээч өөр ертөнцийн ... биш ээ, шөнийн зочоон!
Хамт явья аа, тэр домгийн нарыг хамт үзье!
Хаанаас ч олдохгүй бол хоёулаа яахав гэж үү?
Хамаагүй ээ, харц минь гэрэлтэй шүү дээ ...
Яг л тэр нар шиг чинь...

Нулимсан амьтай цэцэг

Урд насандаа би чамаас
Ус харамлаж нүгэл үйлдсэн юм болов уу?
Гашуун гашуун гомдолтой цэв цэнхэр манан татаж
Халуун халуун дуслуудтай хачин их бороо орлоо

Цэгээн чулуу сандайлаад гунигаа сэмэртэл уйллаа
Цээжний гүнд зангирсан гомдлоо тасартал уйллаа
Цэн цэнгийн нулимсаа атга атгаар нь асгалаа
Цэцгийн үндэс услаж гунигын цагаан уул тарьлаа

Нулимсан амьтай өнчин цэцгээ түшиж уйллаа
Нүдэнд ургасан цантай дэлбээг нь хийстэл уйллаа
Хайрын тэмдэгт цагаан цэцгийг эвийлж энхрийлж уйллаа
Харууслын нулимснаас амилсанд нь халаглаж харамсаж уйллаа

Өөртэй минь ижил үзэсгэлэн өнчин ганхахад уйллаа
Өргөс юунд нь хатгуулж өвдөж шаналж уйллаа
Өчнөөн хоногын бороондоо үндэстэй нь хөвүүлж уужирлаа
Өр нимгэн сэтгэлээ үерт нь дайж хатуужлаа би

Урд насандаа би чамаас
Ус харамлаж нүгэл үйлдсэн юм болов уу?
Халуун халуун дусалтай хачин цагаан борооны дараа
Хамгийн олон өнгөтэй тодоос тодхон солонго татлаа

Би шүлэг бичиж сууна...

Зүгээр л би...
Тэнгэрийн сарыг мартаж
Тийм гоо үзэсгэлэн байгаагүй хэмээн санаж
Өдөр өдрөөр намайг уусгах өнгөнд шүтэж
Өөр юуг ч бодохгүй согтуухан алхаж болж л байна л даа
Зүгээр л би...
Сүүдэр шиг дагаж сүнсийг минь сэрээдэг
Солиотой бодлуудаа бурханд бэлэглэчихээд
Амьдрал тоглоомноос хожсон шагналаараа
Айл гэр болж наадсан ч болж л байна л даа
Зүгээр л би...
Үл мөнхрөхийн жамаас ч харамладаг хайраа
Үг солихын төдийд асдаг дурлалаар сольчихоод
Үүл ус шиг сайхан залуустай болзоод
Үлгэр ярьсанд нь талархсан ч болж л байна л даа
Зүгээр л би...
Сайхан бүхнээ муухай гээд
Саранд биш наранд дулаацаад
Салхин гунигаа зовлон болгоод
Согтуу тачаалаа жаргалд тооцоод
Сэтгэлдээ төөрөлдсөн ертөнц гэдгээ
Сэрэлдээ хөтлөгдсөн сүнс гэдгээ
Санах ч үгүй явахад болж л байна л даа
Та нар шиг...

Гэвч би...
Орчлонгийн бүүр чинадын чинадаас
Цоргих мэлмийг харахгүй байж чадахгүй байна
Зүрхний минь бүүр алсын алсаас
Цуурайтах дууг сонсохгүй байж чадахгүй байна
Биений минь бүүр далдын далдаас шивнэх
Буддаг мэдрэхгүй байж чадахгүй байна
Сэтгэлийн минь нууцын нууцаас гэрэлтэх
Үл мэдэг гунигыг амтлахгүй байж чадахгүй байна
Ертөнцөөр нэг асгарсан нулимсанд норохгүй байж чадахгүй байна
Ерөөсөө тэгээд би шүлэг бичиж сууна
Хүйтэн.... бүүр хүйтэнд
Хүүгээ тэвэрсэн эх хүн
Шүлгийн минь дэвтрийг түүдэг шиг асаагаад
Түүний илчинд үрээ хөхүүлээсэй гэж
Тэр хүйтрэлийг зүрхэндээ хайлуулаад
Түнэр харанхуйд би шүлэг бичиж суунаа

Олдож буй энэ л цаг хугацаанд би дурланам

Орхиж одоод цээжний мананд сүүмэлзэх бүдэг дурсамжид биш
Огтоос биелэмгүй тэнгэрт цойлсон охь халуун мөрөөдөлд биш
Одоо л миний дэргэд гараас минь атгаад зэрэгцэн алхах
Олдож буй энэ л цаг хугацаанд би дурланам
Орчлонд байсан, байхгүй нь харагдахгүй
Огоорч сэхээрч дуулж уйлж явсан минь үзэгдэхгүй
Он жилүүдийн олон давхар харанхуй хөшгийг сөхмөөргүй
Одоо л хажууд минь суугаад шүлэг хэлэх энэ л цаг хугацааг хайрламаар
Өчигдрийн жаргалын дууг сонсохгүй үнэрийг үнэрлэхгүй
Өмнөөс тосох зовлонг танихгүй
Өөрөө өөрийгөө тэврээд өнчин цэцэг шиг дэлгэрэхдээ
Өнөөдөр дэлбээг минь илбэх энэ л цаг хугацааг би хайрланам
Өнгөрсөнд гуниг хүртэл гуниг биш байдгийм тэндээс юу ч бүү эр
Өнгөтэй өнгөгүй маргааш гэж байхгүй тэндээс юу ч бүү хүлээ
Өнө мөнх үнэн худал гэж үгүй хоосон хорвоод
Өөр юуг ч бодохгүй дэргэдээ байгаа цаг хугацааг чагна
Анир намуухан сууж аяархан шивнэх үгийг нь сонсвоос
Алганд минь гэрэлтэх энэ цаг хугацаанд эхлэл гэж үгүй төгсгөл гэж үгүй мэт
Орчлонгоос надад илгээсэн дураараа задлах бэлэг дураараа эдлэх эрх чөлөө
Одоо л надтай ханьсах энэ л цаг хугацаанд би дурланам

Харуусал

Зүгээр л...
Зөрж өнгөрсөн бүхэнд
Зүрхэнд үлдсэн хайр байж гэмээнэ
Цацчихаад
Зөнгөөрөө тэнд
Тээр тэнд намайг хүлээж буй
Зүүдрүүгээ явахсан
Гэвч би
Зүгээр л...
Зөрж өнгөрсөн бүхний
Зүрхэн дэх хайран дээгүүр туучин
Зүүсгэл чирэн
Зүг чиг ч үгүй
Гэлдрэнэ

Хаашаа ч юм шингэхсэн

Өдөр шөнийг ч ялгахаа больж
Угтаа энд ялгаа алга
Өчигдөр өнөөдрийн завсраас
Өөрийгөө эрсээр цөхрөх нь
Хорвоогийн тоосноос
Хүмүүсийн сүүдрээс
Холдоод...
Ай, амьдрал чиний
Амьд халуун тойргоос
Алсуурхан...
Хаашаа ч юм шингэхсэн

Шүлэг л намайг бичдэг

Шүлэг битгий бич гэсэн гэв үү...
Та..
Шүлэг бичдэггүй ээ
Би...
Зүрхэнд минь
Алганы хээ шиг нэгэн зураас
Тийм тод тийм гэрэлтэйг
Гэвч
Тэнгэрийн шувууд уйлахад
Тэсэхийн аргагүй чинэрч
Нулимсных нь чимээг
Цээжнийхээ цаанаас
Сонсдогоо
Би бичээгүй
Зүрхэнд минь
Алганы хээ шиг нэгэн зураас
Тийм тод тийм гэрэлтэйг
Гэвч
Өндөр өндөр модод
Өөрөөс минь дутуугүй шаналдгийг
Хамаг навчсаа гүвчихээд
Харийн хүн шиг ганцаарддагыг
Зүрхний минь зураас л сонсчихоод
Зүрхэн дээр минь
Зурдгийг ч
Би бичээгүй
Шувууд уйлдаггүй
Модод ганцаарддаггүй
Ийм төгс орчлонг
Нүдээ анихдаа л олж хардаг ч
Тэндээс хачин дотно амьсгал
Аньсага нэвт үлээдэг ч
Тэнд очихыг хүсдэггүйгээ
Би бас л бичдэггүй
Шүлгийг хэзээ ч би бичээгүй
Шүлэг л харин намайг бичдэг ээ

***Төгс Гэгээрсэн Их Багш ЧинХай***

Түнэр харанхуйд төөрсөн, будилсан
Төлж дийлэшгүй үйлийн өрөнд дарагдсан
Нэг л замаар нэр, дүрээ сольсоор
Нэхэл хатуу хувирхуйд дахин дахин ирэгч дээр...

Будрахуй,сарнихуйд сатаарагч
Бодол эргэгч, сэтгэл тэнэгч дээр
Тэр ирсэн
Түүнчилэн ирсэн

Харанхуйд гэрэл цацаж тэр ирсэн
Хайр түгээж, зам заахаар тэр ирсэн
Хагацаж үл чадах зовлонгийн гинжийг таслах
Хаан тэнгэрийн галт аянгыг атгаж тэр ирсэн

Хайр өгчихөөд зовлон авсан тэр
Харанхуйд зул болохдоо өөрөө хайлсан тэр
Хагацал зовлонгийн хавцалын ирмэг дээр
Хана болон зогсохоор тэр ирсээн

Авч үл дуусах
Өгөвч үл дундрах хайрыг тэр авчирсан
Асууж үл дийлэх
Хариулж үл барах гэгээ рүү тэр хөтөлсөн

Тэнгэр тулсан их зовлонг түймэрдэхээр
Түүнчилэн ирсэн тэр гэгээнтэнийг
Төгс Гэгээрсэн Их Багш ЧинХай гэдэг юм
Түүний гэгээн мэлмийг харагтун! мэдрэгтүн!

***Хүлээсээн би чамайгаа ***

Ургаа моддыг навчисаар уйлуулж
Урсах цаг хугацаан дотор би чамайгаа хүлээсэн
Уйлж,дуулж,урсаж,эгших бүсгүйн тавиланд
Уучлан байж сэтгэл дотроо би чамайгаа хүлээсэн

Гэрэлгүй мэт болсон бүүдгэр хорвоод
Гэгээ болон тодрох дурсамжин дотроо би чамайгаа хүлээсэн
Сэтгэлд багтаагүй хүлээлт хоолойд ирж тээглэхэд
Чихнийхээ ээмгийг чичрүүлж чиний нэрийг дуудаж
................................би чамайгаа хүлээсэн

Цас,бороо,нар,салхийг угтаж,үдэж би чамайгаа хүлээсэн
Цаас үзэг нийлүүлж шүлгэн дотроо би чамайгaa хүлээсэн
Цагаан зээр шиг бүсгүй заяагаа хураан байж
.......................би чамайгaa хүлээсэн
Цайныхаа дээжийг өгөөд налан суух мөрөөдөл
.......................дотроо би чамайгаа хүлээсэн

Эргээд олдохгүй энэ хайраа энгэртээ тэврээд
Эхлэл төгсгөлгүй сэтгэлийнхээ элгийг дэвтээж би чамайгаа хүлээсэн
Үндэслэж ургасан хайрын модныхоо үнэрт сатаарч
Үггүй хэлгүй дурсамжиндаа өөрөөрөө нь жаргаж би чамайгаа хүлээсэн

Хорвоод чинийхээ төлөө залбирахдаа би гэгээн болж
Хатуу заяаг зөөллөсөн хайрандаа би жаргадаг байсан юм шүү
Хүлээсээн би чамайгаа хүлээсэн
Хүнийх болсон чамайгаа зөндөө их хүлээсэн