Эгшиж эгшсэн гомдлоо
Энгэрээсээ суллаж нисгэчихээд
Сэмэрч сэмэрсэн сэтгэлээ
Чөдөр шиг зангидчихаад
Чинийхээ араас шүлэг бичиж сууна
Тавилан тогтоох мөнх гэж байх биш дээ
Сэтгэлээс минь одоо буц даа хайрт минь
Зөрүү заяатайгаа эвлэрч чадахгүйдээ л
Зөндөө олон шөнөөр чамаараа хань хийсийм
Өнчин сарыг манаж дүрийг минь сураглан суухад чинь
Үүрийн гэгээ нь болоод яваад очоогүй байж
Жамын хаалгыг нээж амьдралын учигаас атгахад чинь
Заяа дутсан хайрыг үзүүрт нь уяад яах вэ
Цээжинд минь үлдээсэн цэцэг хагдраагүй болохоор
Дурсамжаа бүгдийг нь би авъя
Шаналал тайтгарал инээд нулимсаа
Шүлгэндээ шингээе чамаас үлдсэн нь энэ юм шүү.
0 коммент.:
Post a Comment