Намрын шүлэг

Намар намрын сайхан нь
Нарандаа байдаг
Намайг ээх тутам
Нөөлөг хүсэж
Настай ааваа санана.
Нутаг сэлгэх шувууд
Нулимс цийлэгнүүлж
Найраг болон үлдэнэ.

Намар намрын гуниг нь
Навчиндаа байдаг
Нас ахих тутам
Нар шүтэж
Настай ээжээ дурсана
Навчны хээ хуар
Намба болон
Нүүрэнд минь тодроно.

Би...

Би...
Дотоод сэтгэл минь галтай байвал
Гадаад ертөнц маань гэрэлтэйд итгэдэг.
Би...
Амьдрал хэмээх ахуйд халуун сэтгэл оршвол
Аз жаргалыг сэтгэлийн минь харц олдогт итгэдэг.
Би...
Дулаан сэтгэлээр тус бусдад хайрлавал
Сайн сайхан амьдрал удаан тогтдогт итгэдэг.
Би...
Сэтгэл сэтгэлээ нэгэн цогц болговол
Хайр хайраа хайрладагт итгэдэг.
Би...
Эгэл бүхэнд сэтгэлийнхээ дулаан харцыг өгвөл
Өнөөдрийн нар хувь тaвилaнг маань ээдэгт итгэдэг.
Би...
Хайраар хүн болж хайраа бусдад өгөх нь
Хүмүүний л хийх үйлс гэдэгт итгэдэгээ.

САНАНА...

Хол байхад нь шүлэг бичиж дуу зохиож санана
Хөдөлгөөн үйл бүхнийг нь дүрслэн зураг зурж санана
Хуучирч элэгдсэн зургыг чинь байнга харж балга гуниг залгиж санана
Өглөө сэрэх болгондоо чамайг бодож тэр өдрийг хайрлаж санана
Өнгөрсөн явдалуудаа эргэн төсөөлж жүжиг үзэх мэт гөлрөн санана
Өдөр өнгөрч шөнө болоход саранд чиний тухай ярина,бодлогширно
Өнчин сэтгэлээ захиа болгон явуулчихаад араас нь хариу горьдож санана
Хоёрхон мөр шүлэг холбочихоод түүнийгээ хос амьдрал гэж мөрөөснө
Энэ бүхэн миний хайрын хөрс гэж сэтгэлээ нөмөрч унтчихаад
Амгалан тайван нойрсож чиний үнсэлт шиг өглөөг угтаж сэрнэ.
Халуун сэтгэл,дулаахан инээмсэглэл,үүр цайх мэт царайг чинь
Өдөр өдрөөр улам их үгүйлж уйтгарын шүлэг амилуулж санана.
Хажууд байхдаа хайрласан өдрүүд дутмаг юм шиг харамсан санана
Санаан зоргоор болдоггүй хорвоод өнчин хайрыг соёолуулж санана
Сэтгэлийн зоригоор дийлддэггүй амьдралд ганцаардлын шарх амсан санана
Сархадын шидээр мөрөөсөн гунигаа хэсэг мартаж санана.
Үймрэн гуниглах үедээ дарс шимж, шүлэг тэрлэн өнгөрөөж санана
Сэтгэлийг энэлгэх сар мэт царайт хүүхний инээмсэглэл зүрх зүсэх увидастай ч
Сэтгэл зүрхнийхээ галбирийг эвдэхгүйгээр өдөр өдрөөр хайрлан санана
Чинийхээ гоо үзэсгэлэнт сэтгэл,дулаахан хайр,халуун дурлалыг чинь
Өнөөдөр л маш ихээр үгүйлэн,сэтгэл минь чам руу галын дөл мэт цоргилж байна.

Эцэс төгсгөлгүй...

Эцэс төгсгөлгүй...

Эцэс төгсгөлгүй эхлэл дунд би амьдарч байнам.
Эхлүүлсэн үйлс бүxэн маань өглөө болгон шинээрээ
Төгсгөл үгүй үйлс гэж байдаг бол миний амьдрал тэрээ.

Зогсошгүй цаг хугацаан дотор би амьдарч байнам
Хөхөөтэй цагны зүү цаг болгонд донгодох нь шинээрээ
Xopoм ч зогсохгүй цаг хугацаа бол миний амьдралaa...

.............................

Гүр зүрхний гашуухан санагалзал
Үхлийг гэтэлсэн ихэс ээ ?
Гэрэлгүйд сохор нүднээс минь ангид
Сэрүүн оршино уу ? та
Гэнэт уйдагч, үхлийг шинжлэхийг хүсэгчийн
Гүнээс түгэх, аргалшгүй дууг сонсооч !

________( Дүлэгнэх харанхуйд салхи амилах шиг
_______________________________болохуй
________Үс босож, хуйх атираад
________Амь халуун минь агшин зуур
________Зулайгаар гарчих шиг санагдав. )

-- Эцсийн амьсгалын дараа юу мэдэрсэн бэ ?
/ хэмээн зулай дээрхи халуун минь асуув /
-- Уснаас гарах мэт мэдрэмж.
/ гэж сэрэхүйд ухагдав /
-- Дууг чинь би сонссонгүй ?
-- Надад дуу үгүй .


-- Эрлэг хийгээд бурханыг үзэв үү ?
-- Энэ бүхэн чинь чи өөрөө
Эх язгууртаа эргэж хүрээд
Нил гэрлийн дор ормогц
Нартаас цуглуулсан хар, цагаан чинь
Харахуйц илхэн, чи өөрийгөө шүүнэ.

-- Таны нүдэнд амьдрал ямар харагдана вэ ?
-- Шалны хээ тойрч гүйх хорхойг хараад
Чиний мэдэрсэн шиг мэдрэмж.
Амьдралыг танъя гэвэл
Бүү сатаар! дотрох хоригдлоо сулла.

-- Төрөхөөс үхэхийн хоорондох энэ бүхэн юу вэ?
-- Амьтанлаг сэрэхүйд хүсэл шуналын занга
Хүнлэг сэрэхүйд сүнсээ нээх боломж
Бурханлаг сэрэхүйд хайрлан нигүүлсэх завшаан

Хаа ч юм чимээ гарав.
Халуун цог зүрхнээ буумагц
Хачин чимээгүйн дунд
Ганцаар ...

Таталбар...

Чулуун хөшөөний оройд хар хэрээ бодлогоширч
Хүүхдүүд, ноход гудамжинд шуугилдана
Нар жаргахдаа уулсын энгэрийг уйтгарт ногооноор будаж
Гулдан хаалганы гуяыг шаргалтуулна

Энэ
Зүүдний өнцөгт гээгдсэн хоосрол.


Унаж буй нарны туяан дээгүүр хүүхдүүд
Дээс эргүүлэн үсчинэ
Ядарсан нар адгах шиг
Хуучин шонгийн хөшсөн арслан сийлбэр
Гийнах шиг


Улаан сар
Шаргал зул
Мөргөл
Зулын гэрэл нэвтрэхүйд үзэсгэлэн урлах
Хатсан замбага
Тэр
Хийдийн бүгдхэн цонх муутуу



Тахиралсан зам төмөр
Модон дэр унтах
Явах тэрэг галт
Хүмүүс яаруу
Хүлээх нь өдөр
Хүйтэн өдөр өвлийнх


Хаашаа явна даа
Хэн нэгнийг танихгүй ч
Гэхдээ бас догдлол


Хэлэх гээд л үг
Гарч өгөхгүй гацах
Гашилсан бодол
Дотор муухайруулам
Өнчин мод
Бас энэ аяз
Орчлонгийн юунд хорогдсоно
Хоригдсоноо
Нүдээ аниад бодлоо
Үл олдноо
Төөрнөө өнөөх танил орчлондоо
Танил атлаа яагаад



Бүдэгхэн зам төсөөлөл
Итгэл


Янаг дүртэй залуу тухай бодол
Хүчтэй биш ч хорлонтой
Нууцхан амилах хүсэл тамхины цог шиг
Нууж ядахад, тэвчээрийг түлэн улалзана
Хэнээс ичээв дээ



Өдөр бүрийг тэмдэглэж үлднэ
Өөр ажил үгүй

Чамайг би хачин их...

Чангаар дуудахад бурхан хүртэл нэрийг чинь сонсчих вий гэж
Чамайг би орчлонгоос хачин их харамладаг аа
Зөрж өнгөрсөн учралын сэжүүрийг буцаан эргүүлэхсэн гэж
Зүүдэнд үзэгдэх хагацлаасаа хачин их айдаг аа

Намайг гомдоход тэнгис догширч чамд хатуурхах вий гэж
Нулимсаа би ханцуйдаа биш зүрхэндээ атгаж явдаг аа
Өрөөлийн шуналт харцанд чамайг алдчих вий гэж
Өөрийнхөө дэргэд биш өрцөн дотроо нууж явдаг аа

Мөнх бусын орчлонд хайрлаад ханачих вий гэхдээ
Мөрөөр чинь гишгиж мөрийг чинь тэвэрч зүрхэлдэггүй ээ
Гэнэн харцанд чинь бүлээн гуниг цантах вий гэхдээ
Гэргий чинь болж гэмийг чинь зузаалж чаддаггүй ээ

Гоо биенд минь зурсан дурлалын зургийг чинь мөнхлөх гэж
Хожмын учрал ивэлтэл энгэр хумин алхъя аа
Бурханы өгсөн тавиланг чинь бүсгүй үйлэндээ сульдаахгүй гэж
Бүрэнхийд урсдаг шүлгээр чинь нүглээ хучиж амьдаръя аа

~~~Өөрөө тэр над дээр ирдэг~~~

Хараач түүнийг
Тэр сарнайг
Харах тусам хайлан уусмаар
Хайрлах тусам солиорон дурламаар

Хүсэл дууссан төгөлдөрийн биелэл
Хүрэх аргаггүй тэнгэрлэг яруу
Зурсхийн одох зөн билгийн гялбаанд
Зуурхан мэдрэгдэх гэгээн ертөнц

Би түүнийг олсон
Олчихоод ойлгож гүйцээгүй
Би түүнийг харсан
Харчихаад таньж дуусаагүй

Харж ханамгүй түүний
Ойлгож гүйцэмгүй ертөнцөд
Өөрийгээ гээж би алдуурахад
Өөрөө тэр над дээр ирдэг

Чамаас асууя...

Би чамд өгөх өглөггүй ч
Бүхнээ өгсөөн өөртөө юу ч үлдээгээгүй шүү
Би...
Нарны гэрлийг жижигхээн гараараа хэмжихэд
Навчис эргэлдэн хацрын минь хонхорхойд унаж
Намар намрын уртыг нулимсаар биш инээдээрээ гоёж явснаас
Намайг төрүүлсэн хорвоод гомдож үзээгүй явсийм шүү
Би...
Орчлонгийн сайхнаас нь чамайг харж
Онгон хайранд тором шиг аргамжуулж
Од атгаж зүрхэн дээрээ асаасны дайтай
Омогшиж л явсийм шүү чинийхээ дэргэд
Би...
Зүрхэн дээр минь одноос асаасан галыг чинь
Цөхрөлын бороогоор унтраахгүй л гэсэндээ
Зөндөө олон удаа зангирсан үүлийг
Зөрүү буруу тийш нь нүүлгэсэн юм шүү
Би чамд өгөх өглөггүй ч
Бүхнээ өгсөөн өөртөө юу ч үлдээгээгүй шүү
Бусдаас харамлаж өгсөн хайраас минь илүүг
Бүү нэх дээ надад тэрнээс өөр юу ч байхгүй
Хань минь, би чамаас асууя
Хамгийн сүүлчийн дусал нулимсыг минь л
Хайрлах гэсэн юм уу чи ???

Чамд би дахин дурлахгүй

Чив чимээгүй хав харанхуй
Чийг үнэртсэн энэ өрөөнд
Цэлэлзэх дарсыг хундага дүүргээд
Чиний зурагтай тулгаж суунаа

Хар шөнө хатуу дарснаас өөр ханьгүй
Харанхуйг сандаачин гэгээ тэмтрэхүйд
Хачин гунигтай чиний харц л
Гарт минь баригдах гэрэл юм даа

Харцны чинь гэрлээр
Энэ л шөнө нөмөрлөөд
Хамгийн сүүлчийн удаа
Хайртай гэж зурганд чинь шивнэчихээд

Цээжний минь нөмөрт сэвэлздэг
Цагаан гунигын салхитай
Зуун жилийн маргаашд
Зүсийг чинь би илгээлээ

Харцыг чинь дарсандаа хөвүүлж уулаа
Ханаж мартамгүй амттай байлаа
Үнсэлтийг чинь энэ бороогоор арчлаа
Үүр цайлаа... ЧАМД БИ ДАХИН ДУРЛАХГҮЙ ЭЭ!!!

~~~Асуулт~~~

Өнгөрсөн ирээдүй хоёрт дүүжлэгдсэн
Өөрийгөө би хааяа хардаг
Оршихуйн эрээн,тархины санамжинд хууртагдсан
Олс дээс үгүй дүүжлүүрт байгаа өөрийгөө хардаг

Мөрөөдөл тэжээсэн маргаашид тэтгэгдэж
Мөнх бусын алтан мөчүүдийг би алдахдаа
Хайгаад ,гуйгаад,хүсээд ч олдомгүй
Хүний алтан төрлөө би хамт алдаж байна

Ирээгүй хоосон маргааш хэнд хэрэгтэй юм
Эргэж ирэхгүй урсан одсон өнгөрсөн цагаар яах юм бэ
Үнэнийг танин мэдэх нь одоо цаг биш гэжүү?
Үүнийг уншигч та санал нэг байна уу?

*************************************

Цаг хугацаа гэж үгүй бол
Мөнхийн гэх ойлголт үгүй
Мөн ирээдүй үгүй, өнгөрсөн үгүй
Юу ч үгүйд юм бүхэн байж болох

Хүсэл үгүй,тэмүүлэл үгүй
Xүрэх, очих зүйлгүй
Асуулт үгүй,xариулт үгүй
Аврал үгүй,зовлон үгүй оршихуйг

Үнэн гэж нэрлэхүү ?

Дурсамжаа би авъя

Эгшиж эгшсэн гомдлоо
Энгэрээсээ суллаж нисгэчихээд
Сэмэрч сэмэрсэн сэтгэлээ
Чөдөр шиг зангидчихаад
Чинийхээ араас шүлэг бичиж сууна
Тавилан тогтоох мөнх гэж байх биш дээ
Сэтгэлээс минь одоо буц даа хайрт минь
Зөрүү заяатайгаа эвлэрч чадахгүйдээ л
Зөндөө олон шөнөөр чамаараа хань хийсийм
Өнчин сарыг манаж дүрийг минь сураглан суухад чинь
Үүрийн гэгээ нь болоод яваад очоогүй байж
Жамын хаалгыг нээж амьдралын учигаас атгахад чинь
Заяа дутсан хайрыг үзүүрт нь уяад яах вэ
Цээжинд минь үлдээсэн цэцэг хагдраагүй болохоор
Дурсамжаа бүгдийг нь би авъя
Шаналал тайтгарал инээд нулимсаа
Шүлгэндээ шингээе чамаас үлдсэн нь энэ юм шүү.

***** Нэг л өдөр ******

Нэг л өдөр
Төрсөн гэрээсээ явсан.
Ирээдүйгээс илгээсэн аниргүй цуурайнд
Зүрх битүүхэн түгшиж
Их л холын сайханд
Тэсэлгүй яарсан.
Гэвч

Нэг л биш өдрүүд
Уйтгартайяа цуван ирээд
Дурсагдах мөргүй одож
Нэг л биш жилүүдэд би
Нэг л биш амьдрахдаа
Зүрхээ улам хоосрохыг мэдэрч
Зүүд, амьдралаа ялгахаа болилоо.
Гэвч
Энэ нэг л биш дундаас
Нэг л биш юм олсондоо
Ай
Нэг л их баярласан.

Хайрлаж чадаагүй өдрүүдээ
Малгайгаа авч үдчихээд
Нэг л өдөр
Нутагтаа очино.
Хэгжүүн зангаа хэцийнх нь салхинд гээж
Хөх хөтлийн оройд өвдөг сөгдөнө.
Гундашгүй үзэсгэлэнт уулстаа мөргөнө.

Эх-өрт, үл хүртээгч санагалзал дээр чинь
Эр халуун нулимсаа унагаж
Хүй амирлах нутгийнхаа бүлээн тэвэрт
Бүтэн болохын зөн сэрж
Хүннү дээдсээс онголон суусан
Гүн дардаст хөрсийг чинь үнсэнэ.

Нэг л өдөр.

~~~ Хүсэл~~~

Нас намба гээчийг харуулж явах ёстой юм гэнэ
Ямар учраас ?
Нэр хүнд гээч сонин юмыг үүрч явах ёстой юм гэнэ
Яах гэж ?
Буйр гэдгийг зааж бодлоготой явах юм гэнэ
Яагаад ?
Бусдад үзүүлэн болж үлгэр жишээ томоотой явах гэнэ
Яагаад ?

Нийтийн тулгасан хэв хэмжээнд яагаад хүлэгдэх ёстой юм !
Нийтээр зөвшөөрсөн хайрцаганд яагаад багтаж амьдрах гэж !
Бурангуй харанхуйн сүрэгт таалагдаж жүжиглэж амьдрах юмуу ?
Болно болохгүйн хоёрxон утганд хашигдаж амьдрах ёстой юмуу?

Эрвийхэйн өнгөт чөлөөт сэтгэлгээ надад хэрэгтэй
Эвлүүлж,эвдлэх эрх чөлөө надад хэрэгтэй
Амьдралын түмэн өнгийг хүүхэд мэт шохоорхож
Алдаж онох давалгаанд нь өөрийгөө гээх хүсэлтэй би

Хань минь, хайр минь

Хязгаар эцэсгүй урт зам биш дээ
Хаяанд байгаа энүүхэн амьдралын төгсгөл хүртэл
Хань болж гарыг чинь хөтлөн алхах гэсийм
Хайранд согтсон хатан байж үзэх гэсийм

Элгэнээс чинь алдуурахгүй аргамжих гэсийм өөрийгөө
Эргүүлээд зүрхээ чөдөрлөх гэсийм хайраар чинь
Эрхэлж чиний л амраг байх гэсийм
Эр биеийн чинь эзэн нь болох гэсийм

Харцандаа гуниг нууж биш жаргал гэрэлтүүлсэн
Хайрандаа "хар" тээж биш халамж нэмсэн
Ханийн түшиг, үрийн заяа элбэгдүүхэн эдэлсэн
Хамгийн жаргалтай эхнэр байх гэсийм

Наргүй бүрхэг жиндүү өдөр олоон
Нар болж сэтгэлийг чинь дулаацуулах гэсийм
Саргүй түнэр харанхуй шөнө тохиолдноо
Сар байж итгэлийн чинь гэрлийг асаах гэсийм

Санаа алдахдаа бусдаар биш чамаар л дүүрэх гэсийм
Санчиганд хяруу унасан ч чамаар л нөмөрлөх гэсийм
Нууцхан дурлалын шаналалд зүрхээ хагаслах гээгүй юм
Нулимсыг чинь үзэж нүгэлтэн болохыг хүсээгүй юм аа

Охинтой юм болохоор...

Залуу нас, хайрын бадгууд цээжинд минь байдаггүй ээ
Завгүй амьдрал надад дурлалд чөлөө олгодоггүй болохоор
Зуурхан амрагын шүлэг сэтгэлд минь ирдэггүй
Зулын гэрэл шиг ганцхан шөнийг л гийгүүлдэг болохоор

Сайхан харцны өмнө санаа алдахаа байсаан
Салхи шиг нэг л өдөр хуйлраад явчихдаг болохоор
Шаналалд сөхөрч өвдгөө нугалахыг би хүсдэггүй ээ
Шагайн чинээ охин минь дэргэд байгаа болохоор

Янагын үгс, халуун энхрийлэл надад зохидоггүй ээ
Ялдам зан, бүсгүй аалиа аль эрт гээсэн болохоор
Бодолд норж бусдын адил уйлахыг би хүлээдэггүй ээ
Бөөрийн чинээ охин минь нүдэнд аргамжаатай болохоор

Уй гуниг бүү хэл нулимсыг ч зөвшөөрдөггүй миний нүд
Урдаас ширтэх жижигхэн хоёр цогийг хараад чийгтдэг
Уйлах нь бүү хэл дуулах ч завгүй миний хоолой
Угтаа тэр л бяцхан бурханыг хараад сааралтдаг

Охинтой юм болохоор
Орчлон надад гэгээтэй санагддаг
Охинтой юм болохоор
Огторгүй надад өнгөтэй харагддаг аа

Хананд өлгөсөн зураг

Хананд өлгөсөн зургаа хараад
Хачин их гунив би
Хагалж самнасан гэзэгтэй
Хайр гэрэлтсэн нүдтэй
Хацар нь улаа бутарсан
Хариугүй туранхай охинд
Хачин их атаархав би
Нүдэнд нь лав гуниг алга
Нүүрэнд нь үрчлээс үзэгдэхгүй
Нимгэн цагаан царайд нь
Нүглийн сүүдэр тусаагүй
Гэгээн харцанд нь нулимс алга
Гэнэн сэтгэлд нь шарх алга
Хайр дурлал...
Хагацал зовлонгийн аль аль нь алга
Хамгийн эмзэг зүрхэнд нь
Хорт могой шиг ЧИ ч алга
Хананд өлгөсөн зургаа хараад
Хачин их гунив би
Яг арван жилийн өмнөх өөртөө
Яасан их атаархав би

Гэрэлт хайр

''Оройн зүүд эргэдэг тэр гунигт харц л
Орчлонгоос олсон гэрэлт хайр минь байж
Одоо л би мэдэв...''
Бүүр эрт үр минь... эсвэл эцэг минь байсан мэт
Бүдэг бадаг тийм хачин совинд цээж хөндүүрлэнэ
Цагийн салхинаас зүрхэнд ганцхан чиний минь үг л
Цаашлах тусмаа улам цуурайтаж үлджээ амраг минь
...
Буй бүхэн мартагдавч элэвч
Бүүр марташгүй юм энд хичнээн их үлдээ вэ?
Амьдралыг бус гунигыг илүү хайрладгийг чинь
Ахиад над шиг ойлгох нь орчлонд хэд вэ амраг минь
...
Буурцган зүрх ганцаардаж буйд орчлонгоос уйдахдаа
Буцаад явчихаж чадаагүй нь чамайг л хүлээснийх байж
Нүгэл буяны хүрдэнд амьдралыг гороолж алхахдаа ч
Нууж унагасан нулимс минь чамайг л санасных байж
...
Цээжний төгөлд хоргодон ганц шувуу жиргэдэг нь
Цэцэг унагаад буцсан чамаас үлдсэн хайр байж
Чив чимээгүй зүрхний гэрэлт ганц совин нь
Чиний минь бичиж үлдээсэн шүлэг байжээ амраг минь

Зөвхөн гуниг л байдаг

Зүүд рүүгээ би гунигын шатны гишгүүр дамжин
Зөөлхөн алхалсаар чимээгүйхэн ороход
Тэнд амьдралаас ангид амьдрал
Огт танихгүй намайг
Танимгайрхан угтдаг ч
Харц нь яг л чиний минь нүд шиг
Гялалзсан гунигтай
Хавар нь яг л намар шиг
Шав шаргал өнгөтэй
Цаг хугацаа тэнд чив чимээгүй бас хөдөлгөөнгүй
Цагийн зүү нэг л цэг дээр...
Хүсэл ч үгүй мөрөөдөл ч үгүй
Хүрэх хязгаар тийм гүн
Навч бороо нулимс хүртэл илүүдсэн
Над шиг ийм гэнэн сэтгэлтний
Зүрхнээс юүлсэн гуниг л энд
Зуун өнгөрсөн ч амьд хэвээрээ
Зүүдрүүгээ би гунигын шатны гишгүүр дамжин
Зөөлөн алхалсаар чимээгүйхэн ороход
Зураг мэт өөдөөс инээмсэглэн угтдаг нь
Зөвхөн миний гуниг л байдаг
Зөвхөн миний гуниг л....

Үг үгийнхээ чанадад

Үг үгийнхээ чанадад
Үнэн байх гэж хүснэ
Үйлийн үйлийн салхинд
Мод шиг байх гэж хүснэ
Хайрласан зэмлэсэн харцанд чинь
Аргамжаатай байх гэж хүснэ
Хагацал гашууныг мэддэг ч
Хамаагүй ээ ...
Учрал амтлахыг хүснэ

**********

Харийн газар харанхуй гудамжинд
Хүйтэн бороон дундуур орь ганцаар
Хаашаа... /юунд/ би алхана
Хуучирсан хүрмийг минь нэвтлэн
Тэнгэрийн нулимс цээжин дотор асгарна
Тэртээ гүнээс нутаг дуудна нулимс бүрэлзэнэ
Хөөрхий дөө хичнээн тэсэхсэн билээ
Хөлөрсөн сэтгэл минь надаас түрүүнд
Живэрсэн адуу шиг унгалдсаар
Цаст уулаа зориод цахилж одов
Цаашилж яваа сэтгэлээ гар даллаж үдчихээд
Цайны газрын бүдэг гэрлийн зүг...

~~~Тэнгэрийн хувилгаан саран минь~~~

Будант үүлс хаван мэт хэсэг хэсгээр тэнгэрт суугаад
Борооны өмнөх чийгт салхийг аргадах үдшээр
Барьцгүй сэтгэл нүд эзэгнэж ийш тийш харуулдахад
Болзоондоо ирсэн бүсгүй мэт саран тодров

Шөнийн наран,харанхуйн гэгээ саран минь
Шүлэгчийн гуниг хуваалцах тэнгэрийн хувилгаан саран минь
Эрхэт цагийн хугасыг эзэмдэх саран минь
Энэ л үдэш болзоогүй ирсэн тэнгэрийн гүнж саран минь

Ододын гэрлийг мэдрүүлэх гэхдээ чи бүдэгхэн гэрэлтдэг байх
Орчлонд ирэх хүмүүний сүнсийг төөрүүлэхгүй гэхдээ үдшээр ирдэг байх
Гэмшилт сэтгэлийн нулмисыг тэврэх л гэж чи ирдэг байх
Гэгээн хайрын гэрэлт харцыг мэдэрүүлэх гэхдээ чи ирдэг байх

Буйд анивчих оддын зүг одолгүй
Буцах,ирэх хүмүүний хөлд сэмрэх
Дааж ядан зовлон тэврэн эргэх өртөө
Дэлхийн хань,тэнгэрийн цэцэг сар минь дээ

Чиний үнэнийг сэтгэл минь үл гүйцэн ойлгох
Чиний гоо сайхныг үгээр илэрхийлж үл гүйцэх
Гүн ухаан гээчийг бодол минь шоолон инээвхийлж
Гундуухан ертөнцөд чамайг байгаад баярлaнам сар минь

*********************************

Өнгө мөнгөнд бялхаж дулдуйдсан ядуулаг амьдрал
Өөрсдийгөө тийм л өчүүхэнээр үнэлэгсэд
Тэмцэл гэж ойлгосон амьдрал дээр гадагш урсах мунхаглал
Төсөөлөл үгүй харанхуйд дураар аашлагч сэтгэлийн боол

Өөрлүүгээ шагай
Дотогшоо хараач
Өгөх тусам дэлгэрч цэцэглэдэг нь хайрын сэтгэл биш гэжүү?
Авах тусам улам хоосорч ганддаг нь харамын сэтгэл биш гэжүү?

~~~Бодрол~~~

Амьдрал гээч биднээр тоглоод байгаа юм уу?
Амьдрал гэгчээр бид тоглоод байгаа юмуу?
Мэдэхгүй тоглоомоор мөрийтэй тоглогчийг
Мөрөөдөл тэвэрүүлж,гүн хоосоны хувиралаар илбэдэгч

Амьдрал гэгч юу бэ?

Сайн муу бодол,санаа биежээд
Цаг хугацааны тойрогт шингэн хүчийг олоод
Таван мэдрэхгүйд нуугдан ирж далдаас ховсдон
Там болон диваажинг бүтээгч нь

Та бидний бодол сэтгэл биш гэжүү?

Буцаад явахдаа

Буцаад явахдаа

Бурхан нэг өдөр
Бууж ирээд
Буян, нүгэл хоёрын харьцаа алдагдсаныг хараад
Бухимдахдаа уйлсаныг нь
Бороо байсныг мэдсэнгүй
Буруу, зөв хоёрын байр солигдсоныг мэдээд
Буруутгахдаа намайг шүлэгч болгосныг нь
Анзаарсангүй
Битгий шүлэг хуулаарай
Бурхан нэг өдөр
Буцаад явахдаа...

Төгөлдөр хавар

Хэзээ ?
Хэзээ ирчихээ вэ ?
Хачин шинэ үнэр минь
Ховсч урин амьсгалт минь
Хэвлийд бүрэлдэх амь, газарт сэрэгч үндэс
Холын нар, анхны бороог авчрагч
Эхлэн үүсэхүйн амь адислагч
Энх, нялх хавар аа

Тэнгэр хийгээд газарт хэрхэн хувьсгал хийхийг чинь
Бахдан ширтэхдээ би дуу алддаг.
Тэрс хийгээд яруу таталтын чинь чичиргээнд
Догдлож үхэлгүй шиг тэвчин үлдээд, тэвчин таашааж
Төсөөлөгдөшгүй ярууд сарнисан сэрэхүйгээ
Төсөөлөх гэж ядаад, эцэстээ
Тэр чигтээ сарнихсан гэж хүсдэг.

Төгөлдөр хаврын цэцэрлэгт өвс ургах нь сонстох
Төгөлдөр хаврын униарт үзэх хийгээд төсөөлөх балчирдах
Төгөлдөр хаврын шороонд хөлөө дүрэхэд биe ургах
Төгөлдөр хаврын бороонд нүцгэлхэд сүнс дэгдэх
-Ай төгөлдөр хавар

Анхны хайр шиг
Хэзээд догдлуулсаар ирэхийг чинь
Насаараа инээмсэглэж угтана.
Амилуулагч салхинд чинь сийчүүлэн алхана.

-Ай тэгээд, ухаанаа тайлж
Ус голын чинь эрэгт орхиод
Цагийг гэтэлж
Оргүйд одно.

~~~Задралын дараа нэгдэл байдаг~~~

Тэсрэлтийн өмнөх нам гүмхэнд хууртагдаад
Тэврэх гэнэн салхинд илбүүлэн сатаараад
Зөн татах их хуйралыг догдлол гэж андуураад
Зөрж өнгөрөх агшинуудад зүгээр л өөрийгөө тарааж уусгаад

Хэн нэгний алдаа инээд хүргэснээ хоромхон зуур мартагдаж
Хэсэг хэсэг бодол үүсэвч сарних мэт одож
Шувуу нисэхийг харсанаа,харсандаа уйдаж
Шүлэг,яруу найрагт үнэн үл оршдогийг мэдэрсэндээ үл гэмшиж

Энгийнээс энгийнийг ойлгох гэснээ орхиод
Элдэв бодолгүй эзэнгүй мэт алдуураад
Зайгүй битүү ертөнцөд завсар гаргаж
Задралын өмнөх мөчүүдэд би оршином

Чи...

Чи...
Анхилам улаан сарнай шиг
Өөртөө намайг татаж
Халуун зүрхээрээ
Xaцpaa улайлган байж
Би чамд хайртай гэж
Лугшиж хэлдэг
Чи намайг чимээгүй хайрладаг
Чи...
Хөгжмийн уянгалаг эгшиг шиг
Өөртөө намайг татаж
Хайр дурлал дүүрсэн сэтгэлээр
Харцаа гэрэлтүүлэн байж
Би чамд хайртай гэж
Нүдээрээ хэлдэг
Чи намайг чимээгүй хайрладаг

~~~Цасан дээрхи шүлэг~~~

Нэг л дутууд
Нэг л хагас мэт амьдараад
Нимгэн хучих цаснаас нэг л юм
Нэхэх мэт хараад

Нэрээ бичээд ард нь
Нэмэх
Асуултийн тэмдэг тэнцүү
Ар араасаа хөврөх бодол

Амьдрал гээчтэй хөтлөлцөөд
Тэвэрэлдээд
Тэр надаар тоглоод би түүнийг гайхаад л
Танилцаж дуусдаггүй

Дутууд дутуу амьдараад
Дуугаа хурааж өөрийгөө тэмтэрээд
Хэнээс юу нэхэхээ мэдэхгүй
Хэлгүй нүд хэлбэргүй мэдрэмж түшээд

Хэмжээст ертөнцөд захирагдаж
Хэмнэл хугацаанд төөрч
Хэлбэрт оршин хашигдаж
Хэлтгий заяанд чөдөрлөгдөж

Аргагүйд дурлаж ирсэн
Аргагүйд хүлэгдэж амьдарсан
Алдсан оносон нь минийх биш
Амь нас энэ бие ч минийх биш

Тэнэж эргэсэн заяаг
Тэрсэлж сэрэх нэгэн сүнс
Нэг л дутуу хорвоод
Нэгэн бадаг шүлэг унгасаныг

Бүүдгэр үдшийн нимгэн цас
Барлах мэт авч үлдэвч
Баллуурдах мэт
Салхи босмуй

Би чамтай зүүдэндээ л учирна

Би чамтай зүүдэндээ л учирна
Баяр цэнгэлийг тэр л үед амсаж
Хүсээд олдохгүй заяаг
Хүчээр авч болдоггүй
Хүний орчлонгийн жамыг
Миний ертөнц зөрчихгүй
Болдогсон бол би насаараа унтмаар
Бодол сэтгэлээ үргэлж цэнгүүлмээр
Дуугүй ширтэх чамтай харц мөргөлдүүлмээр
Дураараа тоглож хүслээрээ жаргаж
Ерөөсөө л би зүүдэндээ амьдармаараа